Weerstand bieden
We plannen onze uitstappen meestal rond mooi weer. We vergelijken weersapps, hopen op dat gele zonnetje en kijken teleurgesteld wanneer er wolken verschijnen. Alsof een geslaagde wandeling afhangt van een paar graden meer of minder. Tijdens een paasweekend in de Ardennen ontdekte ik hoe fout die redenering soms kan zijn.
We vertrokken naar Solwaster voor een eerste wandeling. De hemel was grijs, de regen viel gestaag en het enthousiasme was beperkt. Een boswandeling is op papier al niet altijd de eerste keuze van twee tieners. Een boswandeling in de regen al helemaal niet. Maar zoals dat vaak gaat met wandelen, verdwijnen de twijfels zodra je vertrekt.
We volgden een beek door het bos, stapten over bruggetjes en luisterden naar het voortdurende geluid van stromend water tussen de rotsen. Het was mooi. En nat. Heel nat. Die avond warmden we ons op in onze vakantiewoning en bekeken we opnieuw de weersvoorspellingen. Meer regen. Veel meer regen. Ik keek naar die voorspellingen zoals een belegger naar een beurscrash kijkt: hopend dat het morgen beter zou zijn.
Doorbijten
De volgende dag trokken we naar Xhoffraix. De regen was opnieuw van de partij. Niet het romantische soort dat schrijvers graag beschrijven. Maar de echte versie. Wind die onder je kap kruipt. Regen die horizontaal lijkt te vallen. Koude vingers.Doorweekte wandelschoenen. Een jongste dochter die zich luidop afvraagt waarom mensen dit vrijwillig doen.
Toen we twee uur later opnieuw bij de wagen stonden, waren we compleet verzopen. Maar ook een beetje trots. Twee uur eerder had niemand zin om uit te stappen. Nu stonden we doorweekt te lachen. Blijkbaar verandert gedeeld ongemak sneller in een herinnering dan een comfortabele namiddag ooit zal doen.
Schuilen
Die namiddag gaven we ons gewonnen en vluchtten naar de Abdij van Stavelot. Tussen racewagens, planeten en foto’s van de Hubble-telescoop schuilden we voor het weer. Toch bleef de regen de hoofdrol opeisen. Telkens wanneer we buiten kwamen, was hij er opnieuw.
Het kwartje valt
Op onze laatste dag stopte het eindelijk. Of beter: het stopte net genoeg. We reden opnieuw naar Solwaster voor een wandeling langs de Hoëgne, volgens velen een van de mooiste wandelroutes van België. De officiële toegang vereiste een doorsteek door de beek. Na dagen van regen was die uitgegroeid tot een woeste stroom. Ik keek naar het water, keek naar onze wagen en besloot dat een auto nog altijd geen boot is. We parkeerden iets verderop en begonnen te wandelen.
Het was niet de eerste keer dat we er wandelden. We dachten dus te weten wat ons te wachten stond. Dat bleek een vergissing. Na dagen van regen was de beek veranderd. De Hoëgne stroomde niet langer door het landschap. Ze beheerste het. Water stortte zich naar beneden langs kleine watervallen die we jaren eerder nauwelijks hadden opgemerkt. De beek kolkte tussen rotsen. Boomwortels verdwenen onder schuimende stroomversnellingen. Overal hoorde je hetzelfde geluid. Bewegend water. En dan viel het kwartje. Al die regen waar we drie dagen tegen gevochten hadden, was precies de reden waarom deze wandeling zo uitzonderlijk mooi was geworden.
Een Berlijnse bol langs het water
Wij hadden de regen gezien als een storende factor. De natuur zag haar als een architect. Sommige ervaringen worden niet bijzonder ondanks de moeilijkheden. Ze worden bijzonder dankzij de moeilijkheden. Zonder de regen hadden we nooit dezelfde Hoëgne gezien. Onderweg hielden we halt voor een eenvoudige picknick. Geen gastronomisch hoogtepunt. Gewoon een veel te grote Berlijnse bol op een bankje langs het water. Precies op het moment dat onze benen wat vermoeid begonnen te raken.
Sommige herinneringen zijn opvallend eenvoudig. Toen we na negen kilometer terug bij de wagen kwamen, zei niemand veel. Dat is vaak een goed teken. Verwondering is zelden luid. Ze sluipt binnen. Tussen modderige wandelschoenen, natte wandelpaden en foto’s die nooit volledig kunnen tonen wat je gezien hebt. Misschien proberen we te vaak de omstandigheden te optimaliseren. Voor de perfecte wandeling. De perfecte vakantie. De perfecte dag.Terwijl sommige ervaringen net bijzonder worden omdat de omstandigheden niet meewerken. Omdat ze ons dwingen anders te kijken. Want de Hoëgne was niet mooier ondanks de regen. Ze was mooier dankzij de regen.
